HET ZAL JE MAAR GEBEUREN

‘IK HOOR ER NIET MEER BIJ’

Tekst Piet Heuts

Tijdens zijn werk liep Gerrit-Jan Molenaar (69) na een tekenbeet de ziekte van Lyme op. Het is voor het eerst dat de rechter een werkgever, de gemeente Utrecht, daarvoor aansprakelijk stelt. ‘Aan de buitenkant zie je niet dat ik doodziek ben.’

Hij was altijd buiten. Fladderen, zo noemde Gerrit-Jan zijn oude baan als uitvoeringscoördinator Groen en Cultuurtechniek bij de gemeente Utrecht, waarin hij sinds 1976 aanleg en renovaties van parken, speeltuinen, buitengebieden en sportterreinen uitvoerde en coördineerde. Hij voelde zich als een vis in het water met de mensen die hij aanstuurde. ‘Op vrijdagmiddag dronken we vaak een biertje.’

Op een warme junidag zit Gerrit-Jan aan de lange tafel voor het voormalig daglonershuisje aan de Vecht. Zijn stok binnen handbereik. Hij heeft pijn, altijd pijn. Dwergschnautzer pup Ollie dartelt door de tuin, waar oude Volvo’s staan waar Gerrit-Jan vroeger graag aan kluste. ‘Ik kan zes uur per dag op zijn, vooral ’s avonds en ’s nachts. Prikkels zoals geluid en daglicht kan ik nauwelijks verdragen.’ ‘Het dagelijks leven is vaak ook te confronterend voor hem’, legt echtgenote Jolanda (54) uit. ‘Hij kan niks meer, is een schim van wie hij ooit was.’

GEVOLGEN ONOMKEERBAAR

In de zomer van 2009 werd Gerrit-Jan ernstig ziek. ‘Als ik meteen goed behandeld was, was ik er nu misschien beter aan toe geweest’, zegt hij binnensmonds. De lyme heeft zijn spraak, gehoor en gezichtsvermogen ook aangetast. Maar zowel huisartsen als specialisten onderkenden pas vele maanden en twee langdurige ziekhuisopnamen later dat er sprake was van de ziekte van Lyme.

Gerrit-Jan heeft dan al talloze keren gewezen op de rode ring in zijn lies. Maar in hersenvocht en bloed was aanvankelijk niets te zien. Later bleek de Borrelia-bacterie welig te tieren. De gevolgen bleken onomkeerbaar. Met morfine, paracetamol en antidepressiva probeert hij het leven zo leefbaar mogelijk te houden. Jolanda: ‘Ik ben in plaats van partner, mantelzorger geworden.’

Met hulp van de FNV begon het gevecht om het verband tussen werk en ziekte te bewijzen. Aan voorlichting over lyme en beschermende kleding ontbrak het destijds bij de gemeente Utrecht. Na vele contra-expertises erkende de gemeente uiteindelijk dat de ziekte door het werk was veroorzaakt. Gerrit-Jan: ‘Door die erkenning kreeg ik op basis van het ambtenarenrecht 90 procent van mijn salaris tot mijn pensioengerechtigde leeftijd doorbetaald.’

SPRAAKMAKENDE UITSPRAAK

Die bevestiging wilde echter niet zeggen dat de gemeente ook aansprakelijkheid hoefde te erkennen. ‘Voor erkenning van de aansprakelijkheid in deze letselschadezaak hebben we beroep moeten aantekenen bij de bestuursrechter’, vertelt Daphne van Doorn, advocaat Bureau Beroepsziekten FNV.

‘Er was geen jurisprudentie over aansprakelijkheid bij infectieziekten. Daarom is deze uitspraak zo belangrijk. Als de werknemer is blootgesteld aan omstandigheden waarin hij de ziekte heeft kunnen oplopen én de werkgever de zorgplicht heeft geschonden, moet het causale verband tussen werkzaamheden en de beroepsziekte worden aangenomen. Het is bovendien de eerste keer dat de rechter een werkgever aansprakelijk houdt voor het ontstaan voor de ziekte van Lyme.’

DICHTE DEUREN

De vlag ging uit toen na jaren procederen de rechter de gemeente Utrecht aansprakelijk stelde en de letselschadevergoeding kon worden geregeld. ‘Het ging me om het principe, niet zozeer om het geld’, verklaart Gerrit-Jan. 'Arbeidsvreugde is onbetaalbaar; ik hoor er niet meer bij.’

Jolanda: ‘Het is zwaar om elf slopende jaren met zo’n zaak bezig te zijn. Het voelt eenzaam. Je loopt tegen dichte deuren op. Gelukkig hebben we veel steun ondervonden van de FNV en de Lymevereniging. We zijn als gezin zoveel kwijtgeraakt. We gingen vaak weekendjes weg met de camper, uit eten, hadden leuke vakanties, een sociaal leven. Het contrast is zo groot. Gerrit-Jan: ‘Je krijgt niks cadeau in het leven. Ik mis het leuke.’

Deel deze pagina